Η ντουλοξετίνη ανακουφίζει από τον πόνο της χημειοθεραπείας
Μια νέα κλινική μελέτη παρουσιάστηκε στις 5 Ιουνίου στην Αμερικανική Εταιρεία Κλινικής Ογκολογίας και γνωστοποίησε ότι το αντικαταθλιπτικό φάρμακο ντουλοξετίνη, γνωστό στο εμπόριο ως το Cymbalta, βοήθησε την ανακούφιση οδυνηρών αισθημάτων που προκαλούνται από τη χημειοθεραπεία.
Σε αυτή την μελέτη, το 59% των ασθενών που έλαβαν ντουλοξετίνη ανέφεραν μείωση του πόνου, ενώ μόνο το 39% των ατόμων που έλαβαν - εικονικό φάρμακο ανακουφίστηκαν. Αυτή είναι n πρώτη κλινική δοκιμή για να βρεθεί μια αποτελεσματική θεραπεία για αυτόν τον πόνο και το 59% διαπιστώνει μια αισθητή ανακούφιση.
Η χημειοθεραπεία που προκαλείται από περιφερική νευροπάθεια, είναι μια κοινή παρενέργεια ορισμένων φαρμάκων χημειοθεραπείας. Προηγούμενες μελέτες δεν έχουν βρει κάποιο αξιόπιστο τρόπο για την αντιμετώπιση αυτού του πόνου. Στην παρούσα μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν 231 ασθενείς, οι οποίοι ανέφεραν επώδυνη νευροπάθεια μετά τη λήψη των φαρμάκων χημειοθεραπείας οξαλιπλατίνη ή πακλιταξέλη.
Οι ασθενείς τυχαία λάμβαναν ντουλοξετίνη ή ψευδοφάρμακο για πέντε εβδομάδες. Η επικεφαλής της μελέτης Helen M. Lavoie Smith, Ph.D επισήμανε ότι «Αυτά τα φάρμακα δεν λειτουργούν σε όλους. Οι καλές ειδήσεις είναι ότι λειτούργησε στην πλειοψηφία των ασθενών». Η ντουλοξετίνη έχει ήδη αποδειχθεί ότι συμβάλει στην ανακούφιση της διαβητικής νευροπάθειας.
Αυτός ο τύπος αντικαταθλιπτικού πιστεύεται ότι λειτουργεί, αυξάνοντας τους νευροδιαβιβαστές που διακόπτουν τα σήματα πόνου στον εγκέφαλο. To επόμενο βήμα είναι να προσδιοριστεί ποιοι ασθενείς είναι πιο πιθανό να επωφεληθούν από την ντουλοξετίνη.
Πηγή: www.iatrikostypos.com
Καθολικός πόνος
 |
| Artist: Donald Bruce Wright |
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 η κα Saunders διέκρινε τέσσερα χαρακτηριστικά σε κάθε άνθρωπο: τα σωματικά, τα συναισθηματικά, τα κοινωνικά και τα πνευματικά και τόνισε ότι η πολυπλοκότητα του πόνου καθιστά απίθανη την ανακούφισή του, όταν δεν αντιμετωπιστεί ξεχωριστά το καθένα από αυτά τα στοιχεία του ασθενούς.
Ο χρόνιος πόνος (σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ο πόνος είναι νόσος) μπορεί να είναι καταστρεπτικός, γιατί ο πάσχων νιώθει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς την οικογένειά του και την εργασία του. Οι αρνητικές κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις από τον χρόνιο πόνο είναι μεγάλες. Αυξάνεται το κόστος των υπηρεσιών υγείας και φαρμακευτικής αγωγής, υπάρχει απώλεια ωρών εργασίας, μείωση του εισοδήματος, επιβάρυνση της οικογένειας του ασθενούς και ελάττωση της παραγωγικότητας. Υπολογίζεται ότι το οικονομικό κόστος του χρόνιου πόνου για την κοινωνία, βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με εκείνο του καρκίνου και των καρδιοαγγειακών νοσημάτων. 1 στους 6 ασθενείς υποφέρουν τόσο πολύ που θα προτιμούσαν να πεθάνουν.
 |
| Artist: Sabrina Phillips |
Από τους καρκινοπαθείς 3,5 εκατομμύρια υποφέρουν ημερησίως από πόνο. Τα πιο κοινά αίτια για την κακή αντιμετώπιση του πόνου είναι αυτά που σχετίζονται με τον άρρωστο και την οικογένειά του και εκείνα που σχετίζονται με το γιατρό και το νοσηλευτικό προσωπικό. Η εσφαλμένη εντύπωση ότι ο πόνος από καρκίνο δεν θεραπεύεται, η μη σωστή ενημέρωση για συστηματική λήψη των αναλγητικών φαρμάκων, η κακή επικοινωνία ασθενούς και ιατρού, καθώς και η έλλειψη επικοινωνίας του ασθενούς με το οικογενειακό του περιβάλλον, οδηγούν στη μη σωστή αντιμετώπιση του καρκινικού πόνου. Εξάλλου, η μη επαρκής εκπαίδευση των ιατρών σε θέματα θεραπείας του πόνου και παρηγορητικής αγωγής, οδηγεί σε χορήγηση ανεπαρκών ποσοτήτων ναρκωτικών αναλγητικών και συνοδών φαρμάκων, σε λανθασμένη ή μη εφαρμογή παρεμβατικών μεθόδων ή ανεπαρκή ψυχοκοινωνική υποστήριξη του αρρώστου και της οικογένειας.
Ο πόνος στους καρκινοπαθείς αυξάνεται όταν υπάρχει κοινωνική εγκατάλειψη, κόπωση, άγχος, αϋπνία, λύπη, κατάθλιψη και εσωστρέφεια που προκαλούν αύξηση στην αντίληψη του πόνου και μειώνεται όταν υπάρχει συμπτωματική θεραπεία, ξεκούραση, συμπάθεια, κατανόηση, ενασχολήσεις, ελαττωμένο άγχος και αναλγητικά που προκαλούν τη μείωση του πόνου. Σύμφωνα με την κλίμακα της Π.Ο.Υ., η αντιμετώπιση του πόνου ξεκινά με ήπια αναλγητικά, όπως παρακεταμόλη και μη στερεοειδή αντιφλεγμονώδη όπως οι κοξίμπες και στη συνέχεια προσθέτονται βαθμιαία στην αγωγή ήπια και ισχυρά οπιοειδή. Εάν ο πόνος επιμένει, μπορεί να δοκιμαστεί η διακοπή ή η καταστροφή της νευρικής οδού μεταβίβασης του πόνου.
Ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην ανακούφιση από τον πόνο. Δεν θα πρέπει να υπάρχουν ασθενείς που πονούν. Και είναι τόσα πολλά τα μέσα που διαθέτει ένας γιατρός (φαρμακευτικά, εναλλακτικές θεραπείες) που είναι αδύνατον να μην επιτευχθεί αναλγησία.
Πηγή: PREDICT, emedi.gr
Everolimus στον καρκίνο μαστού
Δεδομένα 18 μηνών από τη μελέτη BOLERO-2 επιβεβαιώνουν ότι το everolimus (Afinitor) σε συνδυασμό με την εξεμεστάνη επιμηκύνει το διάστημα χωρίς εξέλιξη της νόσου σε γυναίκες με προχωρημένο καρκίνο του μαστού με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς (HR+).
Μια 18μηνη ανάλυση της μελέτης Φάσης III BOLERO-2 επιβεβαιώνει ότι το everolimus σε συνδυασμό με την εξεμεστάνη, έναν αναστολέα αρωματάσης, υπερδιπλασίασε την επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, με προχωρημένο καρκίνο του μαστού και θετικούς ορμονικούς υποδοχείς (HR+). Τα δεδομένα έδειξαν ότι ο συνδυασμός everolimus με εξαμεστάνη μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο επιδείνωσης της νόσου κατά 55% σε σύγκριση με τη μονοθεραπεία με εξαμεστάνη.
Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν δεδομένα από τη μελέτη BOLERO-2 που είχαν παρουσιαστεί στο παρελθόν.
Το everolimus, για τη θεραπεία του προχωρημένου καρκίνου του μαστού με θετικούς ορμονικούς υποδοχείς, έχει υποβληθεί προς έγκριση στον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) των ΗΠΑ, καθώς και σε άλλες αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές παγκοσμίως.
Πορτραίτα γυναικών που μάχονται τον καρκίνο του μαστού
Μία ιδιαίτερα «σκληρή» σειρά φωτογραφιών επιλέγει έναν διαφορετικό τρόπο για να ευαισθητοποιήσει -και όχι μόνο- τις γυναίκες απέναντι στον καρκίνο του μαστού. Πρωταγωνίστριες; Γυναίκες που έχουν υποστεί τη δοκιμασία της ασθένειας και δε διστάζουν να φωτογραφηθούν σε ιδιαίτερα «σκληρά» στιγμιότυπα, αλλά και να δείξουν μπροστά στο φακό αυτό που οι περισσότεροι αρνούνται ακόμη και να σκεφτούν.
Όλα ξεκίνησαν όταν ο David Jay -φωτογράφος μόδας για περισσότερα από 15 χρόνια- έστρεψε την προσοχή της κάμεράς του από τα μοντέλα, έχοντας ως πηγή έμπνευσης μία φίλη του η οποία είχε υποστεί μαστεκτομή δύο εβδομάδες μόλις μετά τη διάγνωση της ασθένειας. Έτσι, ξεκίνησε να παρακινεί γυναίκες να πραγματοποιήσουν παρόμοιες φωτογραφίσεις, συλλαμβάνοντας την «ακατέργαστη ομορφιά», τη δύναμη και το χαρακτήρα κάθε μίας από αυτές, οι οποίες είχαν βρεθεί αντιμέτωπες με τη δύσκολη ασθένεια που άλλαξε τη διαδρομή της ζωής τους.
Έτσι, ξεκίνησε το «The SCAR Project«, με τις φωτογραφίες του David Jay με το σκληρό αλλά «αληθινό» αυτό concept να εκτίθενται σήμερα σε γκαλερύ. Ο ίδιος εξηγεί στο site του ότι η προσπάθειά του ξεκίνησε μεν ως «εκστρατεία ευαισθητοποίησης», αλλά, πλέον, εξελίσσεται σε πολύ περισσότερα. Σήμερα έχει καταφέρει να φωτογραφίσει πάνω από 100 γυναίκες και αισθάνεται ότι οι εικόνες του προσφέρουν σε κάθε θύμα του καρκίνου μία «ισχυρή προσωπική νίκη».
Οι φωτογραφίες του έχουν γίνει βιβλίο και documentary DVD, με τα έσοδα να διατίθενται για την έρευνα γύρω από τη νόσο, αλλά και την ενημέρωση των γυναικών σχετικά με την έγκαιρη πρόγνωση που σώζει ζωές. Κι αν για κάποιους οι εικόνες αυτές είναι ιδιαίτερα «σκληρές», μάλλον πρέπει να σκεφτούν ότι το ίδιο ή και περισσότερο είναι και η ίδια η ζωή.
Πηγή: Digital Life
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)