Ο σκιτσογράφος Ronald Searle, που πέθανε πρόσφατα, εκτός από καλός καλλιτέχνης ήταν και καλός άνθρωπος. Όταν, στη δεκαετία του '70, η γυναίκα του διαγνώστηκε με μια επικίνδυνη και σπάνια μορφή καρκίνου, για να την εμψυχώσει της έφτιαχνε ένα σχέδιο με "ηρωϊδα" την ίδια, κάθε φορά που πήγαινε για χημειοθεραπεία.
Οι χημειοθεραπείες διήρκησαν συνολικά πέντε χρόνια. Τα σχέδια που της χάρισε, ένα για κάθε μία, έφτασαν αισίως τα 46.
Όπως είχε πει της έδινε τις ζωγραφιές για να την κάνει να ξεχαστεί, να χαρεί αλλά και να σκεφτεί το όμορφο μέλλον όταν κάποτε, όλα αυτά θα τελείωναν.
"Ήθελα να την κάνω να φαντάζεται ένα μέλλον χωρίς την ασθένεια, όπου θα είμαστε οι δυο μας, υγιείς και χαρούμενοι", είχε πει ο παγκοσμίου φήμης σκιτσογράφος.
Μετά από τα πέντε χρόνια θεραπειών και τα δεκάδες σκίτσα του Searle, το όμορφο μέλλον, επιτέλους, ήρθε. Η Monica Koenig γιατρεύτηκε - εντελώς.
Όταν την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1969 η κυρία Searle διαγνώστηκε με καρκίνο, οι γιατροί της έδωσαν περίπου 6 μήνες ζωής.
42 χρόνια αργότερα ζούσε με τον άντρα της στα βουνά της Γαλλίας, στις Alpes-de-Haute-Provence.
Πριν από τρεις μήνες, το φθινόπωρο του 2011, ο Searl κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τα σχέδια που χάριζε στη γυναίκα του στις χημειοθεραπείες της. Πρόλαβε να το δει να κυκλοφορεί.
Ο Ronald Searl πέθανε πριν λίγες μέρες, στις 30 Δεκεμβρίου του 2011, στην αγκαλιά της συζύγου του. Ήταν 91 ετών.
Είχε ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή - μαζί με την Monica Koenig.
Οι περισσοτεροι άνδρες που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προσβολής από καρκίνο του μαστού, στην πλειονότητα τους, δεν το γνωρίζουν.
Επιπλέον, οι γιατροί ανδρών με παράγοντες κινδύνου για καρκίνο του μαστού, δεν μιλούν στους ασθενείς τους για το σοβαρό αυτό ζήτημα.
Επειδή ο μαστός στους άνδρες είναι μικρότερος απ' ότι στις γυναίκες, είναι περισσότερες οι πιθανότητες, ο καρκίνος του μαστού στον άνδρα να διηθήσει γρηγορότερα το τοίχωμα του θώρακα, με αρνητικές συνέπειες. Γι' αυτό η έγκαιρη ανίχνευση και διάγνωση είναι πολύ σημαντικές.
Η άγνοια για τον κίνδυνο καρκίνου μαστού στους άνδρες, μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Η άγνοια μπορεί να οδηγεί σε καθυστερημένη διάγνωση και έναρξη θεραπείας, με μείωση των πιθανοτήτων ίασης και επιβίωσης των ασθενών.
Ο καρκίνος του μαστού στους άνδρες είναι σπάνιος. Αποτελεί το 1% του συνόλου των περιπτώσεων καρκίνου του μαστού που εκδηλώνονται κάθε χρόνο.
Ωστόσο, υπάρχουν άνδρες με συγκεκριμένους παράγοντες κινδύνου, στους οποίους είναι σημαντικά αυξημένες, οι πιθανότητες προσβολής από καρκίνο του μαστού. Πολύ συχνά, η νόσος εκδηλώνεται σε άνδρες ηλικίας από 60 έως 70 ετών.
Οι παράγοντες, που αυξάνουν τις πιθανότητες ενός ανδρός, να προσβληθεί από καρκίνο του μαστού είναι:
Η έκθεση σε ακτινοβολία, όπως για παράδειγμα κατά την ακτινοθεραπεία για καρκίνο στο θώρακα σε περίπτωση λεμφώματος
Το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού, με εξ αίματος συγγενείς να έχουν μεταλλάξεις των γονιδίων BRCA1 και ιδιαίτερα του BRCA2, που αυξάνει περισσότερο τον κίνδυνο. Άλλες μεταλλάξεις που ευθύνονται για καρκίνο μαστού στους άνδρες είναι αυτές των γονιδίων CHEK2 και PTEN
Τα ψηλά επίπεδα οιστρογόνων στο αίμα του ανδρός, που υπάρχουν όταν ο άνδρας:
α) πάσχει από κίρρωση του ήπατος
β) έχει το σύνδρομο Klinefelter
γ)λαμβάνει θεραπεία με οιστρογόνα
Η παχυσαρκία
Ο αλκοολισμός
Η αύξηση της ηλικίας
Στα σημεία και συμπτώματα του καρκίνου του μαστού στον άνδρα, περιλαμβάνονται:
Παρουσία μιας μάζας ή ενός οζιδίου στο μαστό
Αλλαγές στη θηλή ή στο δέρμα του μαστού
Έκκριση υγρού από το μαστό του ανδρός
Στις θεραπείες που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού στους άνδρες, περιλαμβάνονται:
Χειρουργική επέμβαση με μαστεκτομή
Ακτινοθεραπεία
Χημειοθεραπεία
Ορμονική θεραπεία, εάν πληρούνται οι προϋποθέσεις
Οι άνδρες που παρατηρούν ανωμαλίες στο μαστό τους, δεν πρέπει να διστάζουν να ζητούν συμβουλή από το γιατρό τους.
Οι γιατροί πρέπει να ενημερώνονται καλά, για το πρόβλημα του καρκίνου του μαστού στους άνδρες.
Η άγνοια, οι προκαταλήψεις και οι φοβίες για τον καρκίνο του μαστού στους άνδρες, μειώνουν τις πιθανότητες ίασης.
Μπορεί οι κούκλες Barbie να έγιναν γνωστές για τα μακριά ξανθά μαλλιά τους, όμως μια νέα καμπάνια στο Facebook έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα.
Μια σελίδα με τον τίτλο «Beautiful and Bald Barbie! Let's see if we can get it made» (http://www.facebook.com/BeautifulandBaldBarbie) προτείνει στην εταιρία Mattel να προχωρήσει στη δημιουργία μιας φαλακρής Barbie, για να ενισχύσει τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο.
Οι φίλες Rebecca Sypin και Jane Bingham, δημιουργοί της σελίδας, ελπίζουν πως με αυτήν την κίνηση θα ευαισθητοποιήσουν μεγάλες εταιρίες παιχνιδιών να βοηθήσουν στον αγώνα εναντίον του καρκίνου και θα προσφέρουν στήριξη σε μικρά παιδιά που μάχονται με την επάρατη νόσο.
«Υπάρχουν τόσα παιδιά που υποφέρουν από απώλεια μαλλιών και στιγματίζονται. Μια Barbie χωρίς μαλλιά θα τους έδειχνε ότι μπορεί να συμβεί στον καθένα», λέει η Bingham, που έχασε η ίδια τα μαλλιά της λόγω χημειοθεραπείας.
Τη μεγαλύτερη έμπνευση για αυτήν την εκστρατεία αποτέλεσε όμως η 12χρονη κόρη της Rebecca Sypin που πάσχει από λευχαιμία και -όπως αναφέρει η μητέρα της- ενθουσιάστηκε με την ιδέα, μιας και ντρεπόταν που είχε χάσει τα μαλλιά της.
Μάλιστα, προτείνουν να συμπεριλαμβάνονται στη συσκευασία αξεσουάρ όπως περούκες ή καπέλα και μαντίλια, όπως ακριβώς τα χρησιμοποιούν και όσοι χάνουν τα μαλλιά του εξαιτίας κάποιας ασθένειας.
Η σελίδα στο Facebook έχει καταφέρει να συγκινήσει περισσότερους από 35.000 ανθρώπους και ο αριθμός αυξάνεται συνεχώς.
Μέχρι στιγμής η εταιρία Mattel δεν έχει κάνει κάποιο σχόλιο, αλλά οι εμπνευστές του κινήματος ελπίζουν να ανταποκριθεί έστω κάποια άλλη κατασκευάστρια εταιρία παιχνιδιών.
Αν θέλετε και εσείς να στηρίξετε την προσπάθεια, το μόνο που πρέπει να κάνετε είναι ένα Like!
Αναμφισβήτητα, η παρουσία ενός ζώου στην καθημερινότητά μας μόνο θετική επίδραση μπορεί να έχει.Τι γίνεται όμως όταν αυτή η «καθημερινότητα» δεν είναι η «συνηθισμένη»; Τι θέση θα μπορούσε να έχει ένα ζώο στη ζωή μιας οικογένειας ή ενός παιδιού που βιώνει μια όχι και τόσο «παιδική» πραγματικότητα; Πώς θα μπορούσε ένα ζώο να βοηθήσει ένα παιδί που ταλαιπωρείται από κάποια χρόνια ή ανίατη ασθένεια; Ένα εγκαταλειμμένο ή κακοποιημένο παιδί; Τι γίνεται όταν το παιδικό δωμάτιο δεν βρίσκεται στο σπίτι, αλλά σε ένα νοσοκομείο, ένα ίδρυμα ή έναν ξενώνα;
Το Pet Therapy ή Animal Assisted Therapy είναι μια εναλλακτική συμπληρωματική μέθοδος θεραπείας με τη βοήθεια των ζώων. Λέγεται ότι ο Ιπποκράτης ήταν ο πρώτος που τη χρησιμοποίησε συστήνοντας στους φίλους του να καταπολεμούν την αϋπνία κάνοντας μια βόλτα με άλογο. Για πρώτη φορά εφαρμόστηκε επίσημα το 1940 σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης από τον αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό και τις υγειονομικές υπηρεσίες του Στρατού ως πρόγραμμα επανένταξης και κοινωνικοποίησης των βετεράνων στρατιωτών που στηριζόταν σε ζώα (αγροτικά και συντροφιάς). Όμως πανηγυρική είσοδο στον επιστημονικό κόσμο έκανε το 1960 χάρη στον Αμερικανό ψυχοθεραπευτή παιδιών Μπόρις Λέβινσον.
Άλογα, σκύλοι, γάτες, κουνέλια, ινδικά χοιρίδια, ψάρια, χελώνες, ωδικά πουλιά, δελφίνια, ακόμη και οικόσιτα γουρουνάκια και άλλα αγροτικά ζώα μπορούν να προσφέρουν ιδανικά τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο. Φυσικά στην κορυφή της λίστας βρίσκεται ο σκύλος, ο οποίος συν τοις άλλοις (σύμφωνα με ερευνητές της Κτηνιατρικής Σχολής του Κέιμπριτζ), αν εκπαιδευτεί κατάλληλα, μπορεί να ξεχωρίσει τη μυρωδιά που αναδίδουν τα καρκινικά κύτταρα και να εντοπίσει με επιτυχία έναν καρκίνο.
Τα τελευταία χρόνια τα ζώα πέρασαν επισήμως και στα ιατρικά πρωτόκολλα νοσοκομείων. Ήδη σε μεγάλα νοσοκομεία των ΗΠΑ, του Καναδά, της Αυστραλίας αλλά και αρκετών ευρωπαϊκών χωρών εφαρμόζονται σχετικά προγράμματα. Το πείραμα έγινε προ διετίας και στη χώρα μας.
Ο κ. Χνούδος και τα παιδιά με καρκίνο
Ο αγαπημένος «γιατρός» των παιδιών στο Ογκολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού», έχει μεγάλα αφτιά, σουφρώνει τη μυτούλα του, κουνάει την ουρίτσα του και είναι όντως σαν ζωγραφιά!
Ο Χνούδος, το μικρό κουνελάκι, έχει μπει για τα καλά στη ζωή των παιδιών. Δέχεται τα χάδια τους, τους δίνει έμπνευση για απίθανες καλλιτεχνικές δημιουργίες, αλλά, πάνω απ’ όλα τους χαρίζει δύναμη και ακούει τα «προβλήματά» τους, όσο δύσκολα κι αν είναι αυτά για ένα ταπεινό κουνελίσιο μυαλουδάκι…
«Ένα ζώο μπορεί να δώσει πραγματικά χαρά. Ειδικά στα νοσοκομεία μπορεί να ανατρέψει κανόνες. Να δώσει αυτή την άλλη αίσθηση που λείπει. Βλέπετε, το νοσοκομείο είναι ένας πολύ ψυχρός χώρος. Είναι ένας χώρος πόνου. Ένας χώρος στον οποίο κανείς δεν αισθάνεται καλά. Το κουνέλι, από την άλλη, είναι ένα ζώο οικείο από την παιδική μας ηλικία. Είναι κάτι απολύτως γνωστό και φυσιολογικό. Για αυτά τα παιδιά λοιπόν, τα οποία έχουν στερηθεί πραγματικά σημαντικά πράγματα, το κουνέλι είναι παρέα. Είναι σύντροφος και πραγματικά το υποδέχονται με εντυπωσιακό τρόπο! Το χαϊδεύουν, το ταΐζουν, του φτιάχνουν κουνελότουρτες και του κάνουν δώρα για τα γενέθλιά του. Επίσης, του μιλάνε… Ναι, μιλάνε για τα πάντα στο κουνέλι. Ακόμα και για το θάνατο…», μας εξηγεί η κα. Κατερίνα Λουκάκη, κτηνίατρος και υπεύθυνη του Επιστημονικού Προγράμματος «Θεραπευτική συντροφιά ζώου σε Νοσοκομείο Παίδων».
Τι είναι όμως αυτό που κάνει μια τόση δα χνουδωτή μπαλίτσα τόσο σημαντική για αυτά τα παιδιά; «Θεωρούμε ότι για αυτά τα παιδιά το συγκεκριμένο ζώο είναι κάτι που έρχεται από την παλιά τους ζωή, όταν μπορούσαν να είναι έξω, να παίζουν με τα ζώα… Αυτό είναι που το κάνει τόσο σημαντικό για αυτά. Έχει παρατηρηθεί παιδάκια, που ενώ δεν είχαν καμία διάθεση λόγω των φαρμάκων και της αρρώστιας τους, μετά από λίγο να γελάνε, να θέλουν να ζωγραφίσουν και να συμμετάσχουν σε ένα κοινό παιχνίδι στο οποίο το κουνέλι είναι ο βασικός άξονας. Έχει φτάσει το κουνέλι να επισκεφτεί θαλάμους παιδιών επειδή εκείνα το έχουν ζητήσει και μάλιστα όχι μόνο εκείνα, αλλά και οι γιατροί! Και αυτό ήταν κάτι το εντυπωσιακό. Να μπει το κουνέλι μέσα στους θαλάμους και να το υποδεχτούν με ενθουσιασμό τόσο το νοσηλευτικό προσωπικό όσο και οι γονείς».
Μέσα σε όλες τις κουνελοϊστορίες που έχουν ζήσει όμως η κα. Λουκάκη παρέα με το Χνούδο, υπάρχουν κάποιες που πραγματικά έχουν αποτυπωθεί στο μυαλό και την καρδιά της. Όπως αυτή του μικρού αγοριού που ζωγράφιζε μόνο μαύρα… «Ήταν ένα παιδάκι ηλικίας 3-4 ετών το οποίο δεν ερχόταν ποτέ στον παιδότοπο του νοσοκομείου. Καθόταν στο δωμάτιό του και ζωγράφιζε μονίμως με μαύρους μαρκαδόρους. Κάποια στιγμή, η μητέρα του μου ζήτησε να πάμε το κουνέλι στο θάλαμό του, και το πήγαμε. Κουβεντιάσαμε λίγο με τον μικρό και αφήσαμε το διάφανο κουτί με το κουνελάκι εκεί. Το παιδί συνέχισε να ζωγραφίζει μόνο με μαύρο χρώμα. Κάποια στιγμή παίρνει ένα άλλο χρώμα… Αρχίζει να ζωγραφίζει με κόκκινο. Τότε, το ρωτάω: “Γιατί ζωγραφίζεις με αυτό το χρώμα;” και μου απαντάει: “Αυτή τη ζωγραφιά θα τη δώσω στο κουνέλι… Θα φοβηθεί με το μαύρο...”, από τότε το παιδάκι αυτό ερχόταν στον παιδότοπο μόνο όταν ήταν ο Χνούδος εκεί και, φυσικά, δεν του ζωγράφιζε ποτέ με μαύρο! Του ζωγράφιζε πάντα πολύχρωμα κουνέλια!».
Το κουνέλι επισκέπτεται τους μικρούς άρρωστους φίλους του, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, μεταφερόμενο σε ειδικό κλουβί, στο οποίο γίνεται απολύμανση πρίν και μετά την επίσκεψη. Ο κούνελος παραμένει σε ειδικό χώρο για δύο περίπου ώρες.
Η επιλογή του κουνελιού, ως ζώου παρέμβασης, έγινε με τα εξής κριτήρια: Είναι ζώο οικείο στην πλειονότητα των παιδιών, επιτρέπει την απτική παράλληλα με την οπτική επαφή, είναι ήρεμο, με αποτέλεσμα να μη δημιουργεί πρόβλημα με φωνές στον χώρο παρέμβασης, μικρό σε μέγεθος, ώστε να μεταφέρεται εύκολα και να ζει σε ελεγχόμενες συνθήκες υγιεινής.
Ένας σκύλος που χαρίζει χαμόγελα και κουράγιο
Όταν ο Ραλφ επισκέπτεται τους θαλάμους στο Νοσοκομείο Παίδων της Μελβούρνης, όλοι οι ασθενείς τον υποδέχονται με χαμόγελο και ανυπομονούν για την επόμενη φορά που θα τον ξαναδούν.
Γιατί ο Ραλφ δεν είναι ένας τυχαίος «νοσοκόμος». Παρά την τριχωτή του εμφάνιση και την παρορμητική γλώσσα του, θεωρείται ένας από τους πιο ξεχωριστούς και αποτελεσματικούς εργαζόμενους του νοσοκομείου.
Ο Ραλφ επισκέπτεται τους μικρούς ασθενείς του κάθε Δευτέρα και μάλιστα συντροφεύει μερικούς την ώρα της εξαντλητικής χημειοθεραπείας.
Τα αποτελέσματα της «δουλειάς» του είναι εντυπωσιακά: βοήθησε τη 2χρονη Claire Couwenberg να περπατήσει για πρώτη φορά πέντε ημέρες μετά την επέμβαση στην οποία υπεβλήθη για αφαίρεση όγκου στο νεφρό.
Η μητέρα της Claire περιέγραψε τον ενθουσιασμό της όταν η μικρή σηκώθηκε και περπάτησε μόλις ο Ραλφ μπήκε στο δωμάτιο. «Μόλις τον είδε σηκώθηκε και πολύ σιγά, λίγο αδέξια, άρχισε να περπατάει και τώρα δεν τη σταματάει τίποτα», είπε, «δεν έχω λόγια για να το περιγράψω, από μία άποψη δεν μπορώ να το πιστέψω».
Χάρισε το χαμόγελο στον μόλις 15 μηνών Ζeke Harrison που πάσχει από μία σπάνια γενετική διαταραχή που δεν επιτρέπει στο σώμα του να μεταβολίσει την πρωτεΐνη με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο.
Ο Ραλφ είναι μεταξύ της ομάδας σκύλων που επισκέπτονται κάθε εβδομάδα το Νοσοκομείο, συμμετέχοντας σε ένα πρόγραμμα που ενισχύεται ώστε ακόμα περισσότεροι τετράποδοι «νοσοκόμοι» να βρεθούν δίπλα σε παιδιά που περνούν δύσκολα μέσα στο νοσοκομείο.
Η θεραπευτική συντροφιά των ζώων
Τα ζώα και μόνο με την παρουσία τους στον χώρο μας κάνουν καλό. Για παράδειγμα:
Μειώνουν την αρτηριακή πίεση. Η παρέα με έναν σκύλο ή μια γάτα, καθώς επίσης και η παρατήρηση ψαριών που κολυμπούν μέσα σε ένα ενυδρείο μειώνουν την αρτηριακή πίεση και κατεβάζουν τα επίπεδα της χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων στο αίμα.
Απομακρύνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής. Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου της Μινεσότας, η παρουσία γάτας στο σπίτι μπορεί να μειώσει σχεδόν στο μισό τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής ή εγκεφαλικού.
Μετριάζουν το στρες. Επιστήμονες από το πανεπιστήμιο Buffalo της Νέας Υόρκης απέδειξαν ότι τα άτομα που έχουν ένα αγαπημένο κατοικίδιο ζώο αντεπεξέρχονται καλύτερα σε καταστάσεις που προκαλούν στρες, καθώς η φροντίδα και η αγάπη που δίνουν και η ανταπόκριση και αφοσίωση που παίρνουν πίσω αποτελούν δυνατή ψυχολογική υποστήριξη. Μάλιστα τα τελευταία χρόνια πολλές μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, θέλοντας να μειώσουν το στρες στο προσωπικό τους, προσφέρουν χώρους χαλάρωσης δίνοντας στους υπαλλήλους τους τη δυνατότητα να φέρουν τα κατοικίδιά τους για να μπορέσουν να χαλαρώσουν.
Μας ενδυναμώνουν. Τα ζώα συντροφιάς μπορούν με την αγάπη και τα παιχνίδια τους να βοηθήσουν έναν μοναχικό άνθρωπο να αισθανθεί καλύτερα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσους περνάνε κάποια δύσκολη φάση (π.χ. έναν χωρισμό ή μακροχρόνια ασθένεια) και δεν έχουν κοντά τους κάποιον να τους συμπαρασταθεί.
Προσφέρουν έναν σκοπό ζωής. Η ανατροφή και η φροντίδα ενός ζώου συντροφιάς μπορεί να βοηθήσει κάποιον να νιώσει ότι έχει επιτύχει έναν σκοπό. Να τον κάνει να αισθανθεί όπως ένας κηδεμόνας που φροντίζει το παιδί του και του προσφέρει τα καλύτερα, ώστε να μεγαλώνει δυνατό και υγιές.
Μας εκτονώνουν. Σ΄ ένα ζώο συντροφιάς μπορείς να μιλάς ελεύθερα για τα πάντα και να μην έχεις τον φόβο της αποδοκιμασίας. Δεν θα σε κρίνει, δεν θα σε προσβάλει. Θα σε αφήσει να εκτονωθείς και να νιώσεις καλύτερα.
Μας κρατούν σε φόρμα. Μια καθημερινή βόλτα με τον σκύλο σου είναι μια καλή άσκηση για το μυαλό και το σώμα.
Συσφίγγουν τις οικογενειακές σχέσεις. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα μέλη μιας οικογένειας που έχουν κατοικίδιο περνούν πολύ περισσότερο χρόνο μαζί. Οι γονείς χαλαρώνουν και ανακουφίζονται από το στρες, τα παιδιά μαθαίνουν να φροντίζουν το ζώο και να αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς μαζί του.
Με ένα απλό αντίσωμα, από τα χιλιάδες που παράγει το ανθρώπινο σώμα κάθε στιγμή, οι επιστήμονες στο εργαστήριο κατάφεραν να εξοντώσουν, να συρρικνώσουν και όντως να εξαφανίσουν καρκινικούς όγκους επτά διαφορετικών τύπων καρκίνου. Της ουροδόχου κύστης, του εγκεφάλου, του μαστού, του ήπατος, των ωοθηκών και του προστάτη, αποδεικνύοντας για πρώτη φορά ότι τα αληθινά όπλα εξάλειψης της φοβερής ασθένειας βρίσκονται στον ίδιο τον ανθρώπινο οργανισμό.
Τα πειράματα της ερευνητικής ομάδας του πανεπιστημίου του Στάνφορντ, σε αυτήν την αρχική φάση πραγματοποιήθηκαν σε ποντίκια, πήραν όμως αμέσως πράσινο φως για τα επόμενα δύο χρόνια για να συνεχίσουν τις κλινικές μελέτες σε ασθενείς με την ελπίδα ο μηχανισμός του ανθρώπινου ανοσοποιητικού συστήματος θα αξιοποιηθεί στο μάξιμουμ για να επιτίθεται και να εξοντώνει μόνος του τα καρκινικά κύτταρα.
Τα καρκινικά κύτταρα στο σώμα του ανθρώπου όταν αρχίζουν να αναπτύσσονται δέχονται επίθεση από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού που ονομάζονται μακροφάγοι. Σ΄ αυτή την πρώτη αναμέτρηση άμυνας του οργανισμού και καρκινικής ανάπτυξης, τα καρκινικά κύτταρα απενεργοποιούν τα κύτταρα των μακροφάγων στέλνοντας κυτταρικά «μηνύματα»,όπως για την ακρίβεια περιγράφονται τα σήματα «Μην με τρως» (don’t eat me signals) που προέρχονταιι από μία συγκεκριμένη πρωτεΐνη του οργανισμού, την CD47, που ευνοεί όπως αποδεικνύεται την εγκατάσταση και εξάπλωση του καρκίνου.
To είδος του αντισώματος που δοκιμάστηκε στα εργαστήρια του Στάφορντ είναι το anti-CD47 που αναχαιτίζει ακριβώς την δράση της πρωτεΐνης CD47 και απενεργοποιεί τα μηνύματα «don’t eat me» ώστε οι μηχανισμοί εξαφάνισης των βλαπτικών καρκινικών κυττάρων να συνεχίζουν να αποδίδουν στο μέγιστο δυνατό.
Το anti-CD47 αντίσωμα έδειξε, με τρόπο « δραματικό» όπως το χαρακτήρισαν οι ερευνητές, ότι μπορεί να προκαλέσει και εξαφάνιση των καρκινικών όγκων στα 7 διαφορετικά είδη καρκίνου που είναι και τα πιο συχνά στον σύγχρονο κόσμο.
Είναι η πρώτη θεραπεία αντισωμάτων που εμφανίζει, με έγκριτες επιστημονικές αποδείξεις, αποτελεσματική εως και θεαματική εξάλειψη των καρκινικών όγκων, και μάλιστα πολλαπλών τύπων καρκίνου που χτυπούν στην σύγχρονη καθημερινότητα.
Απρόσμενη έκπληξη ήταν και το γεγονός ότι στα εργαστήρια το anti-CD47 έπαυσε θεαματικά και τις
μεταστάσεις, στο σώμα τουλάχιστον των ποντικών που δοκιμάστηκαν στα πειράματα . Πολλές ήταν επίσης και οι περιπτώσεις που τα πειραματόζωα εμφάνισαν πλήρη ίαση από τους όγκους και την ασθένεια.
Ο καθηγητής Robert Weinberg του Ινστιτούτου Βιομετρικής έρευνας Whitehead στην Μασαχουσέτη, την Μέκκα της Ιατρικής, θεωρεί δεδομένο ότι η αποκαλυπτική μελέτη αποτελεί σημείο –σταθμό στη θεραπεία του καρκίνου που είναι σίγουρο, όπως σχολίασε, ότι θα προκαλέσει μια παγκόσμια εγρήγορση για να μεταφραστούν τα ευρήματα αυτά σε χρήσιμες εφαρμόσιμες θεραπείες.
Σε περιπτώσεις λευχαιμίας και λεμφώματος η ερευνητική ομάδα του Robert Weinberg είχε επίσης δείξει σε ποντίκια ότι συνδυάζοντας την θεραπεία anti-CD47 παραγόντων και με δεύτερο αντίσωμα που θεριεύει την φονική δράση των μακροφάγων, επετύγχαναν θεραπεία και ίαση στα πειραματόζωα .
Οι επαναστατικές έρευνες κατέγραψαν ότι κάθε καρκινικό κύτταρο ενεργοποιεί από την ώρα που υπάρχει στο σώμα, σαν έναν πολεμικό μανδύα, την πρωτείνη CD47 (και άρα τα don’t eat me σήματα), σε τριπλάσια τουλάχιστον συχνότητα σε σχέση με τα υγιή κύτταρα. Έτσι επιβιώνει στο σώμα ο καρκίνος.
Οι τελευταίες έρευνες ρίχνουν φως στα σοφά, κρυμμένα ακόμη, μυστικά της υγείας , που το σώμα μας γνωρίζει καλύτερα από μας και ίσως ζητά να το εμπιστευτούμε συνειδητά για να συνεχίζει να μας κρατά υγιείς .
